บางครั้งมันก็เหงาเกินไปที่จะอยู่คนเดียว คิดอะไรบ้าๆบอๆ

แต่นั่นมันก็แค่สิ่งที่เราคิดไปเอง เรายังเพื่อนที่อยู่รอบๆเรา

ถึงเพื่อนคนนั้นจะห่างไปแต่ก็ยังเป็นเพื่อนเราตลอดไป

เพื่อนกันไม่มีทางทิ้งกันถึงจะไม่อยู่ด้วยกันแต่เพื่อนก็คอยมองอยู่ห่างๆ

เพื่อนมีความสุขเราก็น่าจะยินดีไม่ใช้หรอ

แต่หลายคนก็อาจจะเก็บความรู้สึกตัวเองไว้เจ็บคนเดียวแล้วแสดงความร่าเริงออกไป ทั้งๆที่ปวดใจอย่างโดดเดี่ยว

แต่นั่นมันก็แค่สิ่งที่คิดไปเองแต่สำหรับเรามันไม่ได้คิดไปเองหรอกนะ

มันคือความจริงที่ตัวเองประสบมาแต่ถ้าเรามัวคิดอยู่อย่างนี้

แล้วเราจะเดินต่อไปได้ยังไง ลองเดินโดยไม่ต้องมีคนเคียงข้าง

แล้วคงจะได้รุ้ว่าชีวิตเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนไม่กี่คน

เราต้องเดินหน้าต่อโดยทิ้งความเจ็บปวดไว้ข้างหลัง เดินไปด้วยหน้าตา

ที่เราพยายามแสร้งทำว่ามีความสุข เราต้องผ่านมันไปให้ได้

สักวันนึงเราก็ต้องอยู่คนเดียวคงไม่มีคนที่คอยมาเดินเคียงข้าง

โตได้แล้วนะมึงไอสัส!! จำใส่หัวมึงไว้ไอควาย ชัดมั้ยหล่ะหึหึ

เราต้องเข้มแข็งกว่านี้ แม้จะต้องเสเสร้งหน้าตาที่มีความสุขอย่างนี้ต่อไป..